ΠΟΥΛΙΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ

Εγώ τις μαντινάδες μου τσι έμαθα στ’αόρι

Μαζί με τον τσιγκροβορέ και το ξεροβόρι

Όνειρα λύπες και χαρές όλα τα τραγουδούσα

Και τα πουλάκια στα κλαδιά κι εκείνα μου απαντούσαν

Οι μαντινάδες που έλεγα φορούσανε εμένα

Και τα πουλιά που ακούγανε μ’έβλεπαν λυπημένα

Τα αηδόνια κι όλα τα πουλιά μου κάνανε καντάδα

Γι’αυτό κι εγώ την έγραψα τούτη τη μαντινάδα

Όποιος βρεθεί ένα πουλί αθώο να σκοτώσει

Τον πόνο την οδύνη του ο χάρος να του δώσει

Κανένα δεν πειράζουνε μόνο πως κελαηδούνε

Τις λύπες τους και τις χαρές θέλουνε να μας πούνε

Και το πουλί που κελαηδεί κι εκείνο έχει πόνο

Σαν χάσει το ταιράκι του και θ’απομείνει μόνο

Άνοιξες πάλι τα φτερά μα σου’κοψα τη φόρα

Και το τιμόνι σου έσπασα και τι θα κάνεις τώρα

Άνοιξες πάλι τα φτερά βάζεις μπροστά τον πέτη

Μα όποιο πουλί ψηλά πετά εύκολα χάμε πέφτει

Είμαι πουλί χωρίς φτερά δεν ξέρω αν θα μπορέσω

Ν’ανοίξω τις φτερούγες μου και χάμε να μην πέσω

Το άκουσα που το λέγανε πουλιά εις τον αέρα

Μικρούλα μου πως μ’αγαπάς κι έγινε η νύχτα μέρα

Έδωσα τις ελπίδες μου σ’όσα πουλιά πετούνε

Αν θα σε δούνε που γυρνάς να’ρθουνε να μου πούναι

Μα ετσά καιρό τροζό πουλί που θέλεις να πετάξεις

Που ακόμα δεν δυνάμωσες και τα φτερά θα σπάσεις

Πουλί μου ταξιδιάρικο εγώ φωλιά θα χτίσω

Αν θα μου φέρεις μήνυμα θα σε φιλοξενήσω

Όλη τη μέρα τα πουλιά πετούν ευτυχισμένα

Και σαν βραδιάσει βρίσκονται πάλι αγκαλιασμένα

Σαν ξημερώσει τα πουλιά ανοίγουν τα φτερά τους

Και τραγουδούνε τους καϋμούς που’χουνε στη καρδιά τους

Εγώ πετώ ελεύθερα όπως τα χελιδόνια

Και τραγουδώ τον πόνο μου παρέα με τ’αηδόνια

Με τα πετούμενα πουλιά επήγαινα, πετώντας

Τώρα μου κόψαν τα φτερά και πάω περπατώντας

Με τα πετούμενα πουλιά ήθελα να πετάξω

Πως σ’αγαπώ ειλικρινά θέλω να το φωνάξω

Σαν πέρδικα πετώ κι εγώ χαράκι σε χαράκι

Και τραγουδώ τον πόνο μου με κέφι και μεράκι

Θέλω να χτίσω μια φωλιά σίγουρη σ’ένα βράχο

Για να’ρχεται να κάθεται κάθε πουλί μονάχο

Σεις ταξιδιάρικα πουλιά που πάτε σ’άλλα μέρη

Πέστε της πως την αγαπώ ακόμα , να το ξέρει

Τα χρόνια που ήμουν στα βουνά με τα πουλιά πετούσα

Σαν μπήκα στον πολιτισμό άνθρωπο δεν θωρούσα

Μες τα βαθιά μεσάνυχτα βγαίνουνε οι κουκουβάγιες

Και εις τους δρόμους βγαίνουνε οι όμορφες νεραϊδες

Όποιος ακούει ένα πουλί να κλαίει μες τις ρούγιες

Είναι γιατί του έχουνε σπασμένες τις φτερούγες

Όσα πουλιά κι αν έρθουνε από τα ξένα μέρη

Εμένα την αγάπη μου κανένα δεν θα φέρει

Να κουλαθεί η χέρα του εκείνου που σκοτώνει

Ένα ανήμπορο πουλί και το ξεζευγαρώνει

Περαστικά’ναι τα πουλιά που σήμερα πετούνε

Γιατί δεν είδα μήνυμα εμένα να μου πούναι

Την καλημέρα μου έκοψες και τα πολλά τα έτη

Μα όποιο πουλί ψηλά πετά εύκολα πάλι πέφτει

Ζηλεύω πούναι τα πουλιά όλα ζευγαρωμένα

Κι εμείς τα δυο αγαπιόμαστε και ζούμε χωρισμένα

Τα μάτια λένε της καρδιάς, καρδιά γιατί έχεις λύπη

Κοιτάζετε και βλέπετε το ταίρι σας πως λείπει

Αγαπημένο μου πουλί κοίταξε να’βρεις ταίρι

Γιατί χειμώνας δεν περνά χωρίς το καλοκαίρι

Με τα δικά σου τα φτερά έχεις ψηλά πετάξει

Γι’αυτό και δεν σ’απασχολεί αν ο καιρός αλλάξει

Μεσοσφαμένο σαν πουλί μ’άφησες να σπαράσω

Γ’απόσφαξέ με κιας καλά ,γ’άσε με να πετάξω

Ο αητός είναι πουλί και βασιλιάς του ανέμου

Να’χα κι εγώ τη χάρη του μόνο μια ώρα Θεέ μου

Δεν ρίχνω μπλιό μου στα πουλιά γιατί τα ξεταιριάζω

Κι από δικό μου ξέρω εγώ και δεν καταδικάζω

Τσι κοτσιφούς τα ξόδιασα τα μπαρουτόσκαγά μου

Τώρα θωρώ τις πέρδικες και καίγεται η καρδιά μου

Πέρδικα πετροπέρδικα μη κατεβείς στα ρυάκια

Γιατί σε τριγυρίζουνε πολλώ λογιώ γεράκια

Πέρδικα που είσαι πλουμιστή και καμαροσαλεύτρα

Άφησε λίγο τα βουνά και στους αιθέρες πέτα

Είναι ο αητός περήφανος μα’ναι και το γεράκι

Και βάνουν σε υπόληψη κάθε λογιών πουλάκι

Τη δύναμή του ο αητός ποτέ δεν την καρχάται

Μα δεν υπάρχει και πουλί που να μην τον φοβάται

Ψηλά την χτίζω τη φωλιά γιατί καταλαβαίνω

Πως έχω δυνατά φτερά κι όπου κι αν θέλει βγαίνω

Ψηλά τη χτίζω τη φωλιά στη πριναροκουτσούρα

Κι ότι βορές και να φυσά εγώ κρατώ σιγούρα

Πετώ ψηλά και χαίρομαι για δεν μπορούν να βγούνε

Άλλα πουλιά που με μισούν για να με γδικηθουνε

Όποιος μπορεί στον ουρανό φωλιά πουλιού να χτίσει

Αυτός θα είναι ικανός εμένα να νικήσει

Έλα να χτίσεις τη φωλιά απού’χεις θεμελιώσει

Για δεν μπορεί άλλο πουλί να τηνε τελειώσει

Τα δυό πουλιά σε μια φωλιά ζευγαρωμένα ζούνε

Μα δυό φωλιές σε μια καρδιά να ζούνε δεν μπορούνε

Μη τονε κλαις τον αητό όσο κι αν ε γεράσει

Την λεβεντιά απού’χεναι ποτέ δεν θα τη χάσει

Το μερακλίδικο πουλί ποτέ φωλιά δεν πιάνει

Μα τραγουδά τον πόνο του ως ότου να ποθάνει

Τραγούδια λέει της χαράς τραγούδια για τον πόνο

Μα δεν του αρέσει ν’αγαπά γι’αυτό απομένει μόνο

Δεν έχω παρά μια καρδιά κι είναι και κείνη ξένη

Σε μερακλίδικο πουλί την έχω χαρισμένη

Τα μερακλίδικα πουλιά στον κόσμο διαλαλούνε

Πως μερακλίδικες καρδιές μόνο στα Ακούμια ζούνε